zondag, 15 februari 2009

Merel


de takken op de grond die zich afvragen waarom ze niet meer bij de grote stam horen, de pijn die ze voelden toen er plots in hun levenshout gekapt werd .  . .  de zon die gelukkig zich nog even laat zien en zegt dat er altijd iets hoopgevend blijft bestaan . . . 



7 februari 029


hoe lettertakken
in elkaar verstrengelden
grond verslagen wondvocht proefden
zich afvroegen
waarom ze zinvriendelijk
niet meer in het woordenbos mochten mijmeren

er was een verdwaalde fluisterwind
die met verdorde bladeren
droevige gedachten deelde 
en in de armen van een spanningsveld
zocht krakend hout een uitweg

ergens golfde nog de stroom der stromen
was er een ziel
die lichtbundels dichtte

er was alvast een wolk
zwaar beladen
die straal ontvankelijk
een winterzon dicht minnend
in haar zwevende ijskristallen liet wonen

            ©  Merel

 

Commentaren

mooi tekst en mooi foto van de natuur nog heel veel plezier gewenst
groetjes antony

Gepost door: antony petit | zondag, 15 februari 2009

tj a jongens er wordt heel wat afgekapt afgelopen winter hé,
wel jammer maar het zal wel moeten..

groetjes
klaproos

Gepost door: klaproos | zondag, 15 februari 2009

De commentaren zijn gesloten.