donderdag, 30 april 2009

Ine Verhoeven

 

Toen ik opstond...

 

30 april 002

 

Ik ben uit wandelen gegaan,
het was vroeg in de morgen,
een engel van de hoogste rang
schreed minzaam voor mij uit.
Ze wees me op de bloemenpracht,
de dauwdruppels, de varens, en
op de kleine torretjes op blad en
boterbloem; ze zegende het dorre
loof dat ergens was gestorven, ze
had zijn oude nerven lief en liet
hem waar hij was; de rododendron
werd gekust met liefdevolle blikken,
zijn lila kleurenpracht stond stralend
in gebed; toen bad ik mee en loofde
alles wat daar leefde: om niet gezien,
om niet geschonken aan mijn hart - dat
bang was iets te breken van wat er langs
dat wandelpad aan leven was gegroeid.
Toen ging de engel heen, terug naar
het huis van God, wellicht, haar opdracht
was volbracht; en ik, ik kon de dag weer
aan en ging met blij gemoed de jongste
mensenwereld in: vandaag mag ik nog
leven, met nieuwe ogen zien.


~~Ine Verhoeven~~



21:59 Gepost door ank in natuurgedicht van: | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ine verhoven |  Facebook |

Commentaren

Die engel die voorgaat en op de pracht van de natuur wijst .....
Zou dat Ank kunnen zijn ?
Toch niet, want Ank's opdracht is nog niet vervuld. Zij moet ons nog zoveel tonen, maar vooral zijn er Lara en de bloemknoppen - roosjes in de dop. En alle moois dat daar is bijgekomen....

Gepost door: Geert | donderdag, 30 april 2009

Tja... die engel is Ank, ze was er éven bij, zoals zij op alle digitale fotowandelingen er éven bij is: als een engel bescheiden op de achtergrond aan ons de mooiste dingen uitdelend, alles om niet. Het is maar een beeldspraakje voor het moment, goede Geert, een uiting van mijn dankbaarheid jegens Ank. Dag!

Gepost door: Ine V. | donderdag, 30 april 2009

De commentaren zijn gesloten.