zaterdag, 29 mei 2010

29 mei

29mei 005

kwart voor vijf opgestaan
half zes aan het werk (autorijden)
drukke dag gehad
drie uur terug thuis

29mei 006

meteen met Francien
naar haar zwaar demente man gegaan
daarna samen twee uur gewandeld in een bos
en dan nog samen gegeten,
vrouw zijn van een man
die totaal niets meer weet, is loeizwaar

29mei 013

dan ook nog een verjaardag
dat alles maakt dat ik nu eens moe,
heel erg moe ben, en ga slapen
gaap gaap gaap

20mei2009

terugblik

29mei2008

23:36 Gepost door ank in mei | Permalink | Commentaren (14) | Tags: vlinder, mei, alzheimer, dementie |  Facebook |

Commentaren

slaapwel dan hé !!!
tja niet evident met een demente man leven
chapeau voor je vriendin
xxx

Gepost door: pascale | zaterdag, 29 mei 2010

mooie vlinder en intens beschreven Ank, over de vriendin Francien.
Ik heb het met bewogenheid ondergaan...

Gepost door: Walter | zondag, 30 mei 2010

Hopelijk heb je wat slaap kunnen inhalen

Gepost door: Etje | zondag, 30 mei 2010

prachtig hoe jij je dag beschrijft
hopelijk heb je wat slaap ingehaald

Gepost door: maxhetsloeberke. | zondag, 30 mei 2010

dat is niet eenvoudig ank,
zwaar leven heb je dan, maar dat landkaartje...
je bent wel een bofkont hoor:-0)
rust maar lekker uit hé,

Gepost door: klaproos | zondag, 30 mei 2010

Ja.. dat is loeizwaar..ik heb dat gezien toen mijn oom zwaar dement werd..m'n tante ging elke dag naar het verpleegtehuis, maar het ging haar niet in de kouwe kleren zitten!
Btw...je was zó moe dat je de terugblik vergat? :-)))
Prachtige vlinderfoto's maar Lara steelt voor mij de show..kiekeboe! haha!
Groetjessssssss!

Gepost door: mizzD | zondag, 30 mei 2010

Hoi
Dat is wel vroeg doet mij denken aan tijd dat het gewoon was voor
mij om deze te gaan werken.
wat voor werk is het dat je zo vroeg opstaat? en dat je nog kunt gaan wandelen met deze mensen die het niet gemakkelijk hebben.
Waarom is de wereld hoe hij is er zijn zo veel mooie dingen waarom niet alles?

Gepost door: Theo | zondag, 30 mei 2010

DAG ANK... Moet nie gemakkelijk zijn voor je vriendin. Gelukkig vindt ze nog steun bij jou....Ik zie dat hier bijna iedere dag "demente mensen". t'is toch ongelofelijk hoe dat een mens zo moet komen he!!!! Maar rust gij maar goed uit vandaag.

Lieve grtjs. en fijne zondag van anny

Gepost door: anny | zondag, 30 mei 2010

dat moet heel zwaar zijn Ank, is dan ook veel te jong
maar jammer genoeg kunnen we niet kiezen
heel lief dat je francine zo goed mogelijk opvangt!

Gepost door: fotorantje | zondag, 30 mei 2010

Dank je wel Ank, voor je lieve woorden op mijn blog. Ik ontving zo'n treurig nieuws dat ik echt een paar dagen van de kaart was.Ik was al vermoeid en dan krijg je een klap die je adem even doet afsnoeren.
Ja onze lapjespoes is in feite de poes van onze buurtjes. Zij is al 12 jaar oud en komt van "kindsaf" al bij ons in en uitlopen. Nu hebben de buurtjes er een jong poesje bijgenomen en Vlekje is zo kwaad hiervoor dat ze volledig bij ons is ingetrokken( met medeweten van onze buurtjes hoor !)
Het is een echt lieve en rustige poes . Zij tevreden en wij ook tevreden.
Ik was hier al meer dan eens komen kijken en vond je blog erg mooi. Maar je weet hoe dat gaat. Als je niet onmiddellijk een linkje zet dan vergeet je nog eens te komen kijken en lezen!Liefs

Gepost door: magda | zondag, 30 mei 2010

..... gelukkig heeft je vriendin jou ., een pracht van een vrouw

Gepost door: merel | zondag, 30 mei 2010

Ewel (zoals de Vlamingen plachten te zeggen :-) )... ..het is een hele mooie terugblik...met dat wilde roosje en dat struikje dat zo wilskrachtig groeit waar het eigenlijk niet zou kunnen groeien! :-) Thanx!
( maar volgens mij ben ik niet de enige die van die terugblikken geniet hoor! )
Weer een beetje bijgekomen Ank?

Gepost door: mizzD | zondag, 30 mei 2010

Ja.. dat begreep ik al wel..geestelijke vermoeidheid is veel zwaarder dan lichamelijke en je schudt het veel lastiger weer af!
Een stukje hemel op aarde? Ik ben benieuwd! :-)
Groetjes weerrr!

Gepost door: mizzD | zondag, 30 mei 2010

Ja, gewoon moe zijn van de dag en de besognes lijkt me een heerlijk gevoel. Ik ken het amper. Ik ben altijd moe, intens moe zonder ophouden. Dat maakt elke stap loodzwaar en elke communicatie met anderen moeilijk, omdat bijna niemand begrijpen kan hoe dat uitwerkt op een mens. Maar ik blijf doorgaan, net als je vriendin met haar moeilijke opgave doorgaat. Er is geen weg terug, voor niemand. Het hele leven is aanvaarden, wat je lot ook is. Zo geniet is des te meer van je vlinder en lieve hond. Ik kom graag bij je langs om te verpozen tussen de lotgevallen door, hoor Ank. Dank je wel.

Gepost door: Ine | maandag, 31 mei 2010

De commentaren zijn gesloten.